Polityka kulturalnie

Mit USA Stany Zjednoczone w swojej polityce historycznej duży nacisk kładą na aksjologię. Zawsze podkreślają, że wciąż żywy jest duch ojców założycieli. Historia kształtowana przez czynniki oficjalne podkreśla dążenie do wolności, równości i tolerancji. Przez pryzmat tej polityki przedstawiany jest udział USA w obu wojnach światowych i konfliktach po niej. Wojna w Korei i Wietnamie to nic innego jak konflikt o wolność tych narodów i walka z komunizmem, który miał zagrażać globalnemu bezpieczeństwu. Podobnie rzecz ma się z wojnami w Iraku i w Afganistanie. Znowu słyszymy, że chodzi o wolność. W oficjalnej interpretacji historii nie ma miejsca na słowa o chęci zdobycia hegemonii w obu Amerykach. Nic nie ma o chęci rządzenia na Pacyfiku, czy zdobyciu złóż ropy naftowej na terenach Środkowego Wschodu. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Nie, bo nie pasuje to do kreowanego wizerunku USA jako państwa wolności i tolerancji, najstarszej demokracji na świecie. Amerykański rząd jest w stanie wydać miliony dolarów na kreowanie takiej wizji. Oczywiście nie jest ona powszechnie przyjmowana. Została ona oduczona przez środowiska wrogie polityce amerykańskiej. Należą do niej różnego rodzaju anarchiści, alterglobaliści i obywatele państw prowadzących politykę antyamerykańską. Ukraiński problem Ukraińcy jako naród poczęli kształtować się dopiero w siedemnastym stuleciu. Powstanie Chmielnickiego nie było zrywem niepodległościowym, ale buntem Kozaków. Ówczesny naród był dopiero w powijakach. Elity ukraińskie były zainteresowane w uczestniczeniu w politycznym życiu Rzeczpospolitej Wielu Narodów. Ba, to jeden z przedstawicieli rodów ukraińskich został wybrany na króla Polski. Naród ukraiński powstał dopiero w dziewiętnastym wieku. Duże znaczenie dla jego powstania miał Kościół greckokatolicki. Po 1918 roku, znajdował się on pod dwiema władzami: polską i sowiecką. W czasie drugiej wojny światowej oddziały Ukraińskiej Armii Powstańczej dopuszczały się czystek etnicznych na Wołyniu. UPA walczyła z Niemcami, Polakami i Sowietami. Ukraiński problem polega na takim przedstawieniu dziejów, by wykazać, że naród istniał już świętego Włodzimierza. Innym problemem ukraińskiej polityki historycznej jest stosunek do UPA i jej przywódcy Stefana Bandery. Polityka ta zmierza do przedstawienia ich jako bojowników o wolność Ukrainy, takiej samej jak Armia Krajowa, czy inne formacje partyzanckie z czasów drugiej wojny. Dlatego należy wymazać z ich historii przekonania faszystowskie i morderstwa popełnione przez nich.

Jako jedynej kobiecie przysługuje jej pierwsze miejsce w tym opisie. Postać Polakom znana jako pierwszy polski Komisarz w Komisji Unii Europejskiej ds. polityki regionalnej. W 1992 roku otrzymała tytuł profesora nauk ekonomicznych. Wykładała w USA oraz Hiszpanii. Działalność polityczna jest ogromna i obejmuje chociażby pełnienie od 1998 r. stanowiska wiceprzewodniczącej Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ a w 2000 r. Otrzymała funkcję jej szefa (w randze zastępcy sekretarza generalnego ONZ ponadto reprezentację Polski w Konwencie Europejskim. Do Europarlamentu startuje z listy PO, bo jak sama powiedziała została poproszona o to przez Donalda Tuska Zna biegle język angielski, ma doświadczenie i jest obyta w towarzystwie europejskim. Pani Komisarz w debacie politycznej mówiła, iż należy pamiętać dlaczego Unia została powołana do życia i po jakich wydarzeniach to nastąpiło. Jest za przyjęciem nowego traktatu, co pomoże unowocześnić Unię a także wypowiada stanowcze “tak” dla europejskiej waluty w Polsce. Kandydat do parlamentu Europejskiego z ruchu politycznego Porozumienie dla Przyszłości, skupiającego m.in. SdPl i Partię Demokratyczną, na którego czele stoi. Jest mężem Teresy Rosati-projektantki mody i ojcem Weroniki Rosati. W szczeblach kariery naukowej w 1990 roku otrzymał tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Specjalizuje się w dziedzinie polityki makroekonomicznej, integracji europejskiej, finansów i handlu międzynarodowego. Wielokrotnie pełnił funkcję eksperta organizacji międzynarodowych, pracował w Europejskiej Komisji Gospodarczej przy ONZ. W latach 1995-1997 sprawował funkcję Ministra Spraw Zagranicznych RP. W 2004 r. Startując z listy Socjaldemokracji Polskiej został eurodeputowanym. Podstawą jego wizji przyszłości Unii Europejskiej jest rozwój jej struktur, gdyż tylko silna Unia może być konkurentem na rynku światowym. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1989 i Srebrnym Krzyżem Zasługi w 1981, a także Orderami Zasługi Francji, Włoch, Grecji, Ukrainy i Litwy.

Wbrew obawom brytyjskich dyplomatów, rozmowa przebiegała w dość milej atmosferze, do czasu, gdy poinformowano Hitlera, że rząd czechosłowacki odrzucił możliwość oddania Niemcom Sudetów. Brytyjscy dyplomaci wychodzili z gabinetu Hitlera nie ujawniając tego, co było najważniejsze: ultimatum. Wilson obawiał się następnego wybuchu i kolejnej fali wyzwisk. Tak samo, jak Wilson, Chamberlain także bal się Hitlera i zdecydował się przyjąć jego żądania. Dwudziestego dziewiątego września 1938 roku do Monachium przybyli szefowie rządów państw Wielkiej Brytanii, Francji i Włoch. Do negocjacji nie do9puszczono przedstawicieli rządu czechosłowackiego. Wynegocjowany tam układ przyznawał Niemcom obszar Sudetów. Chamberlain wracał do Londynu, by obwieścić wynegocjowany pokój. Czterdzieści osiem godzin później wojska niemieckie przekroczyły granice Czechosłowacji z żołnierzami dziesiątej armii wjechał do Czechosłowacji Adolf Hitler, owacyjnie witany przez niemiecką ludność. To był czas wielkiego triumfu. Bez jednego wystrzału jego wojska zajmowały potężne fortyfikacje, które miały strzec czechosłowackiego państwa. Trzy tygodnie później Hitler polecił opracować plan zajęcia reszty Czechosłowacji, jednakże jego głównym celem była wielka wyprawa na wschód po przestrzeń życiową dla narodu niemieckiego. Polecenie stawienia się w prywatnej rezydencji Adolfa Hitlera dwudziestego drugiego sierpnia 1939 roku było zaskoczeniem dla najwyższych oficerów wermachtu. Tym bardziej, że równocześnie poinformowanych, iż nie powinni zwracać na siebie uwagi, jednakże Herman Goering, dowódca lotnictwa i przyjaciel Adolfa Hitlera nie zastosował się do polecenia, przybywając w barwnym kabriolecie, którym zwykł wyjeżdżać na wycieczki. Ostatni przyjechał wielki admirał, dowódca niemieckiej marynarki wojennej. Jego tez niepokoiło gwałtowne i tajemnicze wezwanie. Wielokrotnie informował Hitlera, że jego marynarka potrzebuje kilku lat, aby przygotować się do starcia z morskimi potęgami, jakimi była Wielka Brytania i Francja. Pozostali dowódcy tez byli zdania, że wermacht nie jest gotowy do wojny. Tuż przed południem oficerowie, którzy oczekiwali wyznaczonej godziny na tarasie, zaczęli kierować się do Sali konferencyjnej. Było to największe pomieszczenie w prywatnej rezydencji w Oberlzartzbergu. Zwykle po środku tego pokoju stal okrągły stul o średnicy trzech metrów, otoczony wygodnymi fotelami, ale dla potrzeb konferencji usunięto go i ustawiono krzesła. Dochodziło południe dwudziestego drugiego sierpnia 1939 roku. Powoli stawało się jasne, że Hitler zmierza do oświadczenia, którego się obawiano najbardziej: przystąpienia do wojny.