Polityka kulturalnie

Mit USA Stany Zjednoczone w swojej polityce historycznej duży nacisk kładą na aksjologię. Zawsze podkreślają, że wciąż żywy jest duch ojców założycieli. Historia kształtowana przez czynniki oficjalne podkreśla dążenie do wolności, równości i tolerancji. Przez pryzmat tej polityki przedstawiany jest udział USA w obu wojnach światowych i konfliktach po niej. Wojna w Korei i Wietnamie to nic innego jak konflikt o wolność tych narodów i walka z komunizmem, który miał zagrażać globalnemu bezpieczeństwu. Podobnie rzecz ma się z wojnami w Iraku i w Afganistanie. Znowu słyszymy, że chodzi o wolność. W oficjalnej interpretacji historii nie ma miejsca na słowa o chęci zdobycia hegemonii w obu Amerykach. Nic nie ma o chęci rządzenia na Pacyfiku, czy zdobyciu złóż ropy naftowej na terenach Środkowego Wschodu. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Nie, bo nie pasuje to do kreowanego wizerunku USA jako państwa wolności i tolerancji, najstarszej demokracji na świecie. Amerykański rząd jest w stanie wydać miliony dolarów na kreowanie takiej wizji. Oczywiście nie jest ona powszechnie przyjmowana. Została ona oduczona przez środowiska wrogie polityce amerykańskiej. Należą do niej różnego rodzaju anarchiści, alterglobaliści i obywatele państw prowadzących politykę antyamerykańską. Ukraiński problem Ukraińcy jako naród poczęli kształtować się dopiero w siedemnastym stuleciu. Powstanie Chmielnickiego nie było zrywem niepodległościowym, ale buntem Kozaków. Ówczesny naród był dopiero w powijakach. Elity ukraińskie były zainteresowane w uczestniczeniu w politycznym życiu Rzeczpospolitej Wielu Narodów. Ba, to jeden z przedstawicieli rodów ukraińskich został wybrany na króla Polski. Naród ukraiński powstał dopiero w dziewiętnastym wieku. Duże znaczenie dla jego powstania miał Kościół greckokatolicki. Po 1918 roku, znajdował się on pod dwiema władzami: polską i sowiecką. W czasie drugiej wojny światowej oddziały Ukraińskiej Armii Powstańczej dopuszczały się czystek etnicznych na Wołyniu. UPA walczyła z Niemcami, Polakami i Sowietami. Ukraiński problem polega na takim przedstawieniu dziejów, by wykazać, że naród istniał już świętego Włodzimierza. Innym problemem ukraińskiej polityki historycznej jest stosunek do UPA i jej przywódcy Stefana Bandery. Polityka ta zmierza do przedstawienia ich jako bojowników o wolność Ukrainy, takiej samej jak Armia Krajowa, czy inne formacje partyzanckie z czasów drugiej wojny. Dlatego należy wymazać z ich historii przekonania faszystowskie i morderstwa popełnione przez nich.

Sojusz Lewicy Demokratycznej został zarejestrowany 15 kwietnia 1999 roku. Politolodzy zaliczają tę partię do centrolewicy, choć sami działaczy chcieliby być uznawani za klasyczną lewicę. Obecnie szczególnie akcentuje się dążenie SLD do uznania świeckości państwa, zrównania w prawach kobiet i mężczyzn a także mówi się o nich jako propagatorach aborcji na życzenie i małżeństw homoseksualnych. Chcieliby też zalegalizować tzw. narkotyki miękkie i możliwość eutanazji na wyraźne życzenie. Lata największego rozkwitu i zaufania wyborców SLD ma już dawno za sobą. Obecnie partia chce przywrócić swoją dawną świetność i dokonuje wewnętrznych przeobrażeń. Początki partii były naprawdę imponujące. Już w 1993 roku SLD wchodzi w skład rządu i do koalicji przyjmuje Polskie Stronnictwo Ludowe. W trakcie tych rządów SLD się umacnia, choć częste zmiany na stanowisku szefa rządu się temu nie przysłużyły. Premierem początkowo został kandydat PSL Waldemar Pawlak. W 1995 roku zastąpił go na tym miejscu Józef Oleksy. Następnie po oskarżeniach skierowanych na premiera zmienił go na tym stanowisku Włodzimierz Cimoszewicz, który pozostał na stanowisku do końca kadencji. Jeszcze większym sukcesem okazały się wybory prezydenckie w 1995 roku prezydentem Polski został kandydat związany z SLD Aleksander Kwaśniewski. Wygrał on w drugiej turze wyborów z byłym prezydentem Lechem Wałęsą. Prezydent ten zyskał bardzo duże poparcie społeczeństwa i był także doceniany na całym świecie za sposób prowadzenia polityki. Jego ogromny wkład został doceniony i wybrano go na ponowną kadencję. SLD- UP wygrało także wybory w 2001 roku i dostało szansę wprowadzania Polski do Unii Europejskiej. Na czele rządu początkowo stał Leszek Miller, a następnie zastąpił go Marek Belka. SLD doprowadziło do wzrostu gospodarczego jednocześnie znacznie powiększając dług Polski. Partia straciła w oczach wyborców po dziwnym zakończeniu rozmów z Norwegami w sprawie dostarczania gazu Polsce. Podpisując umowę z Rosją potwierdziła ich monopol w tej dziedzinie. W 2004 roku grupa posłów na czele z Markiem Borowskim (ówczesnym marszałkiem sejmu) odeszła i założyła nową partię. Od 2005 roku na czele partii stoi Wojciech Olejniczak. Od tamtego czasu znaczenie SLD stale słabnie. W 2007 roku z partii zostaje wydalony Józef Oleksy po ujawnieniu taśm z rozmowami posła z biznesmenem Gudzowatym. W tym samym roku odchodzi z partii Leszek Miller, co pogłębia kryzys w partii. Kolejne wybory osłabiają pozycję lewicy. W 2008 roku przywództwo w partii przejął Grzegorz Napieralski, młody i ambitny polityk. Lewica utrzymuje się stale na 3. miejscu, za PO i PiS. W wyborach prezydenckich kandydatem SLD miał być Jerzy Szmajdziński, który zginął w wypadku samolotu prezydenckiego. SLD miało problem z wystawieniem kandydata jednak w ostateczności zdecydowano się na przewodniczącego partii- Grzegorza Napieralskiego. Nie spodziewano się zbyt wysokiego wyniku, jednak ostateczny wynik zaskoczył wszystkich. Kandydat SLD zajął trzecie miejsce i zdobył ponad 13 % głosów.