Polityka kulturalnie

NATO to skrót od pełnej nazwy, czyli Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego. NATO to organizacja polityczno- wojskowa, która zrzesza kraje z całej Europy plus Stany Zjednoczone. Pakt ten podpisany w 1949 roku, przystąpiło do niego początkowo 10 krajów, potem systematycznie przyjmowano nowych członków. Polska również jest członkiem tej organizacji. Obecnie NATO zrzesza 28 członków. Organizacja początkowo miała tylko jeden cel, aby obronić się przed potencjalnym atakiem ZSRR. Kiedy zagrożenie minęło NATO postawiło na stałą współpracę, aby polepszać armię i współpracować na arenie międzynarodowej w celu niwelowania konfliktów zbrojnych. Przystąpienie Polski do NATO było ogromnym sukcesem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. A stało się to 12 marca 1999 roku. To był pierwszy krok Polski w celu wstąpienia na arenę działań międzynarodowych. Początkowo byliśmy mało istotnym członkiem, jednak z upływem lat nasze znaczenie dla paktu się zwiększało. Jako członek paktu północnoatlantyckiego Polska zachowuje suwerenność, jednak w sytuacji wspólnych postanowień Polska musi się całkowicie respektować i wypełniać. Na początku NATO chciało osłabić Niemcy i Rosję po II wojnie światowej. Zaproponowano przyjęcie do paktu Niemiec, aby kontrolować ich poczynania zbrojne. Jednak dla Rosji był to bardzo wyraźny znak, że Europa chce odbudować militarną potęgę Niemiec. Następnie stworzono tzw. ‘siły sojusznicze’, stałą armię pokojową NATO. W sytuacjach zagrożenia miała to być ochrona dla uczestników sojuszu. Dodatkowo siły lądowe miały być wspierane przez lotnictwo Wielkiej Brytanii i USA. Pakt uzbroił się nawet w broń jądrową, która była w posiadaniu Stanów Zjednoczonych. Zakończono okupować Niemcy Zachodnie i przyjęto je do sojuszu. NATO stale się wzmacniało i szykowało siły i procedury na wypadek ewentualnego ataku zbrojnego. Pakt zakładał użycie nawet broni jądrowej w przypadku ataku. Francja zrezygnowała czasowo z uczestnictwa i siedzibę przeniesiono z Paryża do Brukseli. W latach 90- tych zwrócono się do krajów Europy Środkowej i Wschodniej i zaczęto z nimi rozmowy. W efekcie także i Polska przyłączyła się po paktu. W tym samym roku 1999 NATO zaangażowało się w wojnę w Kosowie. Była to niejako interwencja, która miała zakończyć na tych terenach długoletni konflikt. Szczególne wydarzenia stały się po 11 września 2001 roku, kiedy to zaatakowano Stany Zjednoczone. A atak na jedno z państw członkowskich oznacza atak na NATO. W ten sposób pakt wypowiedział wojnę agresorom. W 2003 roku NATO przejęło dowództwo nad pokojowymi siłami w Afganistanie. Tak rozpoczął się długoletni pobyt tych wojsk na tamtych terenach. Później NATO podjęło także misję w Darfurze w Afryce. Większość krajów biorących udział w misji w Afganistanie z ramienia NATO jest ostro krytykowanych przez swoich obywateli i rzesze polityków. W trakcie tej misji zginęło wiele osób, dlatego powoli różne kraje zaczęły wycofywać swoich żołnierzy z tamtych terenów. Także Polska postanowiła to zrobić. Proces ten jest oczywiście rozłożony w czasie, ale już za 2 lata nasz kraj ma się całkowicie wycofać z działań NATO w Afganistanie.

Mit USA Stany Zjednoczone w swojej polityce historycznej duży nacisk kładą na aksjologię. Zawsze podkreślają, że wciąż żywy jest duch ojców założycieli. Historia kształtowana przez czynniki oficjalne podkreśla dążenie do wolności, równości i tolerancji. Przez pryzmat tej polityki przedstawiany jest udział USA w obu wojnach światowych i konfliktach po niej. Wojna w Korei i Wietnamie to nic innego jak konflikt o wolność tych narodów i walka z komunizmem, który miał zagrażać globalnemu bezpieczeństwu. Podobnie rzecz ma się z wojnami w Iraku i w Afganistanie. Znowu słyszymy, że chodzi o wolność. W oficjalnej interpretacji historii nie ma miejsca na słowa o chęci zdobycia hegemonii w obu Amerykach. Nic nie ma o chęci rządzenia na Pacyfiku, czy zdobyciu złóż ropy naftowej na terenach Środkowego Wschodu. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Nie, bo nie pasuje to do kreowanego wizerunku USA jako państwa wolności i tolerancji, najstarszej demokracji na świecie. Amerykański rząd jest w stanie wydać miliony dolarów na kreowanie takiej wizji. Oczywiście nie jest ona powszechnie przyjmowana. Została ona oduczona przez środowiska wrogie polityce amerykańskiej. Należą do niej różnego rodzaju anarchiści, alterglobaliści i obywatele państw prowadzących politykę antyamerykańską. Ukraiński problem Ukraińcy jako naród poczęli kształtować się dopiero w siedemnastym stuleciu. Powstanie Chmielnickiego nie było zrywem niepodległościowym, ale buntem Kozaków. Ówczesny naród był dopiero w powijakach. Elity ukraińskie były zainteresowane w uczestniczeniu w politycznym życiu Rzeczpospolitej Wielu Narodów. Ba, to jeden z przedstawicieli rodów ukraińskich został wybrany na króla Polski. Naród ukraiński powstał dopiero w dziewiętnastym wieku. Duże znaczenie dla jego powstania miał Kościół greckokatolicki. Po 1918 roku, znajdował się on pod dwiema władzami: polską i sowiecką. W czasie drugiej wojny światowej oddziały Ukraińskiej Armii Powstańczej dopuszczały się czystek etnicznych na Wołyniu. UPA walczyła z Niemcami, Polakami i Sowietami. Ukraiński problem polega na takim przedstawieniu dziejów, by wykazać, że naród istniał już świętego Włodzimierza. Innym problemem ukraińskiej polityki historycznej jest stosunek do UPA i jej przywódcy Stefana Bandery. Polityka ta zmierza do przedstawienia ich jako bojowników o wolność Ukrainy, takiej samej jak Armia Krajowa, czy inne formacje partyzanckie z czasów drugiej wojny. Dlatego należy wymazać z ich historii przekonania faszystowskie i morderstwa popełnione przez nich.