Pakt przeciw Polsce
Londyn i Moskwa zastanawiały się, w którą stronę Hitler skieruje swoje wojska. Trzeciego kwietnia 1939 roku minister bek udał się do Londynu. Wydawałoby się, że przyszedł święcić wielki triumf swojej polityki, gdyż trzy dni wcześniej brytyjski premier ogłosił gwarancję niepodległości Polski. Gwarancje oraz rozmowy, jakie Bek prowadził w ministerstwie spraw zagranicznych w Londynie. Przekonał się, że może liczyć na sojusznicze poparcie Wielkiej Brytanii, co jednocześnie bardzo usztywniło jego politykę wobec innych mocarstw europejskich. Jednocześnie Hitler otrzymał oczywisty sygnał, że po zawarciu sojuszu Polski i Wielkiej Brytanii, uderzając na zachód, Polska wypełni sojusznicze zobowiązania i uderzy od wschodu. Zawiązanie sojuszu ze Stalinem było bardzo korzystne dla Hitlera: skoro zdecydował, że najpierw musi unicestwić Polskę, ugoda ze Stalinem gwarantowała, że wielka armia czerwona nie wystąpi przeciwko Niemcom, podjął więc propozycję sojuszu. Dwudziestego drugiego sierpnia późnym wieczorem Ribbentrop wyruszył do Moskwy, by tam zawrzeć układ o nieagresji i podpisać tajny protokół o podziale ziem polskich między obydwa mocarstwa. Dalej sprawy potoczyły się bardzo szybko. W ciągu następnych kilku dni miało dojść do najdłuższej i najkrwawszej wojny światowej, jaką dotąd znała historia. Dwudziestego czwartego października 1938 roku niemiecki minister spraw zagranicznych Joachim von Ribbentrop zaprosił na obiad polskiego ambasadora Józefa Lipskiego. Fakt, że obiad odbywał się w bezpośrednim sąsiedztwie willi Hitlera miał znaczenie szczególne. Na obiedzie tym była mowa o oddaniu Niemcom Gdańska, a argumentem było stwierdzenie, iż należał on do Niemców zawsze. W zamian za to Polacy mieli otrzymać dostęp do portu i wolny rynek zbytu na polskie produkty, a także proponowali przedłużenie paktu o nieagresji na kolejne dwadzieścia pięć lat. Była to jednoznaczna propozycja sojuszu przeciwko Związkowi Radzieckiemu. Kolejny ruch należał do polskiego ministra spraw zagranicznych, ten jednak nie udzielił odpowiedzi. Jednak Hitler nie rezygnował i wysłał Ribbentropa do Warszawy. Ta wizyta bardzo zaniepokoiła żady Wielkiej Brytanii i Związku Radzieckiego, przekonany, że Polacy ugną się pod niemiecką presją i zgodzą się na współpracę polityczną militarną z Niemcami. Moskwa i Londyn postanowiły działać, aby nie dopuścić do polsko niemieckiego sojuszu. Stało się to tym bardziej ważne, że piętnastego marca 1939 roku wojska niemieckie wkroczyły do Pragi, co było złamaniem traktatu monachijskiego. Cale Czechy znalazły się pod niemiecką okupacją, jako protektorat Czech i Moraw. Żaden z europejskich polityków nie mógł mieć wątpliwości, co do następnego kroku Hitlera.
Dnia dwudziestego sierpnia 1939 pomiędzy ZSRR a faszystowskimi Niemcami został podpisany akt o nieagresji. Dokument ten zawierał tajny załącznik, w którym ustalono strefę wpływów. Tym samym dokonano następnego rozbioru Polski. Dzisiaj w siedemdziesiąt lat po wojnie istnieją państwa, które mówią, że wojna nie zaczęła się od podpisania tego układu. W celu potwierdzenia tej opinii wykorzystano cały aparat propagandy. Jest to najbardziej jaskrawy przykład kształtowania polityki historycznej. Przepraszam, jest jeszcze bardziej wyrazisty. Na tyle wyrazisty, że zapominałem o nim. To Holocaust. Media żydowskie, izraelskie, z całego świata mówią o śmierci milionów Żydów. Nikt tutaj nie chce zaprzeczać faktom historycznym, które mówią o wielkim ludobójstwie dokonanym przez nazistów na narodzie żydowskim. Jednak promowanie, propagowanie tego jest przykładem odpowiednio wybranej polityki historycznej. Polityka ta ma za zadanie głoszenie takiej wersji historii, która jest korzystna dla określonego państwa lub polityków władającym tym państwem. Rosyjskie mistrzostwo Od czasów Związku Radzieckiego Rosja ma rozwinięty marketing polityczny i politykę historyczną. W czasach imperium radzieckiego mogliśmy czytać i słyszeć o wyjątkowych dokonaniach żołnierzy radzieckich na frontach drugiej wojny światowej. Dzisiaj jest tak samo. Co więcej dzisiaj Rosja uważa się za spadkobiercę carów. Dlatego odpowiednio propaguje historię z przed 1917 roku. Najbardziej jest to widoczne na odpowiednich filmach. Dla polskiego kinomana ważnym obrazem może być rosyjski film pod tytułem 1612. Jego fabuła opowiada o chłopaku, który dźwigną naród rosyjski do walki z polskim okupantem. Wszystko ładnie, ale fabuła nie trzyma się faktów historycznych, wyśmiewa legendę husarii. Proszę wyobrazić sobie formację ciężkozbrojnej jazdy, której zadaniem jest zdobycie zamku. Farsa. Polski najeźdźca jest przedstawiony jako barbarzyńca mordujący dzieci – w to jestem w stanie uwierzyć. Innym filmem rosyjskim zaangażowanym w politykę historyczną jest obraz pod tytułem Operacja Gwiazda. Przedstawia on dzielnych żołnierzy radzieckich, którzy walczą z faszyzmem. Walki trwają na terenach, które do roku 1939 były w Polsce. Wioski były zamieszkane przez Rosjan. Nie było tam ani Ukraińców, ani Białorusinów, ani Polaków. To ewidentny przykład kształtowania polityki historycznej. Podobne zadanie miała afera z ujawnieniem tajnych dokumentów, które miały wykazać, że Polska miała podpisany tajny pakt z Hitlerem.