Związki zawodowe
Związki zawodowe zrzeszają ludzi pracujących. Przede wszystkim takie związki mają za zadanie bronić praw pracowników i reprezentować ich we wszelkich sporach i konfliktach. Związki zawodowe dbają, aby przestrzegano Kodeksu Pracy. Pilnują także, by pracowano w godnych warunkach za odpowiednie wynagrodzenie. Związki zawodowe biorą swój początek w Wielkiej Brytanii a ich powstanie datuje się na 1824 rok. Przez te wszystkie lata związki ulegały znacznym przeobrażeniom, przede wszystkim ze względu na zmieniającą się politykę i problemy. Różnie też to bywało z możliwością istnienia takich związków. Są one dozwolone w państwach demokratycznych a nie do pomyślenia w państwach totalitarnych czy też autorytarnych. Jak zapisano w wikipedii związek zawodowy to dobrowolna i samorządna organizacja ludzi pracy, powołana do reprezentowania i obrony ich praw, interesów zawodowych i socjalnych. Jest ona niezależna w swojej działalności statutowej od pracodawców, administracji państwowej i samorządu terytorialnego oraz od innych organizacji, a organy państwowe, samorządu terytorialnego i pracodawcy obowiązani są traktować jednakowo wszystkie związki zawodowe. Związki zawodowe działają legalnie dlatego należy je rejestrować. Muszą one także przestrzegać przepisów i zachowywać określone formy. Każdy związek powinien mieć zatwierdzony statut. Jest wiele istotnych elementów formalnych, które powinny się zawierać w statucie. Jest to m. in. : nazwa i siedziba, jaką zajmuje związek, zakres działania związków a także cel działalności, prawa i obowiązki członków, zasady uchwalania statutu i sposoby powoływania organów wewnętrznych i ich odwoływania. Kto ma prawo założyć taki związek? Przede wszystkim każdy pracownik niezależnie od rodzaju umowy, na którą jest zatrudniony. Ale takie prawo mają także: emeryci i renciści, członkowie rolniczych spółdzielni, bezrobotni, osoby wykonujące pracę nakładczą, zatrudnione na zasadzie umowy agencyjnej, a także osoby, które odbywają służbę zastępczą. Pracownicy, którzy wstępują do związku zawodowego nie mogą być za to karani w żaden sposób. Związek ma prawo reprezentowania wszystkich pracowników w sprawach konfliktowych, pracownicy mogą się zwrócić do związku, aby wywalczyli lepsze warunki pracy czy też płacy. Związki zawodowe mogą się zrzeszać również na poziomie krajowym. Mogą także reprezentować pracowników na arenie międzynarodowej. Związki zawodowe mają pilnować, aby przestrzegano kodeksu pracy. Co równie ważne związki mogą doprowadzić do ogłoszenia strajku, jeśli wcześniejsze rozmowy nie przynoszą żadnych skutków. Strajki powinny być również legalizowane. Związki zawodowe są jednak często krytykowane przez ekonomistów i przedsiębiorców. Niektóre działania związków, które mają za zadanie poprawę warunków pracowników wpływają na pogorszenie sytuacji ekonomicznej kraju. Związki kreują też często bardzo negatywny obraz przedsiębiorców budując retorykę: pracownicy, jako ci dobrzy i ciemiężeni a pracodawcy jako ci źli i wykorzystujący pracowników.
W państwie demokratycznym powstają partie polityczne, które reprezentują w sejmie i senacie swoich wyborców. Jest to dobrowolna organizacja, do której można przystąpić pod pewnymi warunkami ustalonymi przez zarząd partii. Partie polityczne najczęściej walczą o osiągnięcie władzy w danym państwie, stąd w swoich programach przedstawiają swoją wizję zarządzania państwem. W państwie demokratycznym istnieje wiele partii, jednak tylko te wchodzą do parlamentu, które uzyskają wystarczającą ilość głosów, czyli przekroczą tzw. ‘próg wyborczy’. Historia tworzenia się pierwszych partii politycznych zaczyna się podczas rewolucji francuskiej. To wtedy stworzono początki parlamentu. I we Francji zaczął się słynny podział na lewicę i prawicę. Wzięło się to stąd, że rewolucjoniści siedzieli po lewej stronie, a ci którzy nie chcieli zbyt wielu zmian po prawej. Od tamtej pory stanowi to podstawowy podział partii politycznych, dziś chodzi tu bardziej o partie liberalne i konserwatywne. Doszło też do tego centrum, stąd może często słyszeć o centrolewicy czy centroprawicy. Jak mówią specjaliści w wielu krajach bardzo się zacierają granice i często brakuje prawdziwej lewicy czy prawicy. Powstawanie pierwszych partii można było natomiast śledzić w Wielkiej Brytanii w latach 30-stych XIX wieku, gdzie powstały Partia Liberalna i Partia Konserwatywna. Początkowo były to jedyne nurty myśli politycznej, dopiero później zaczęły powstawać partie polityczne robotnicze, chrześcijańskie, socjalistyczne, itd. Klasyfikacji partii politycznych dokonuje się poprzez analizę elementów. I tak jeśli weźmiemy pod uwagę strukturę organizacyjną to mamy do czynienia z partiami komitetowymi, czyli tzw. komitety wyborcze i rozwiniętymi, czyli te, które mają silnie rozbudowaną strukturę. Jeśli weźmiemy pod uwagę cele partii to wyłonimy wśród nich partie wyborcze, społeczności i totalitarne. Bardzo ważnym podziałem jest ten ze względu na ideologię i program danej partii. To wyznawana ideologia jest obecnie najważniejszym czynnikiem wyróżniającą partię spośród innych. Jak twierdzą politolodzy tę ideologię przede wszystkim można zobaczyć w przemowach polityków, a mniej jej w programach politycznych (gdzie faktycznie powinna się znajdować). I stąd mamy tu partie: demokratyczne, liberalne, konserwatywne, chłopskie, feministyczne, ekologiczne, socjalistyczne, komunistyczne, itp. Takich partii mamy wiele i wymienione wyżej przymiotniki łączą się często ze sobą. W Polsce partie polityczne istnieją za sprawą Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 roku i ta konstytucja reguluje ich sytuację prawną w Polsce. Co bardzo ważne finanse takich partii są jawne, a ich źródła mogą być bardzo różne. Przede wszystkim pochodzą z datków, darowizn, ze spadków czy z zapisów a także z subwencji państwa. Owe subwencje otrzymują tylko te partie, które przekroczyły próg wyborczy, który w Polsce wynosi 3 % (co oznacza to wejście do parlamentu). Wtedy też partia otrzymuje pieniądze za każdego posła, który znalazł się w sejmie lub senacie.