Pakt przeciw Polsce
Londyn i Moskwa zastanawiały się, w którą stronę Hitler skieruje swoje wojska. Trzeciego kwietnia 1939 roku minister bek udał się do Londynu. Wydawałoby się, że przyszedł święcić wielki triumf swojej polityki, gdyż trzy dni wcześniej brytyjski premier ogłosił gwarancję niepodległości Polski. Gwarancje oraz rozmowy, jakie Bek prowadził w ministerstwie spraw zagranicznych w Londynie. Przekonał się, że może liczyć na sojusznicze poparcie Wielkiej Brytanii, co jednocześnie bardzo usztywniło jego politykę wobec innych mocarstw europejskich. Jednocześnie Hitler otrzymał oczywisty sygnał, że po zawarciu sojuszu Polski i Wielkiej Brytanii, uderzając na zachód, Polska wypełni sojusznicze zobowiązania i uderzy od wschodu. Zawiązanie sojuszu ze Stalinem było bardzo korzystne dla Hitlera: skoro zdecydował, że najpierw musi unicestwić Polskę, ugoda ze Stalinem gwarantowała, że wielka armia czerwona nie wystąpi przeciwko Niemcom, podjął więc propozycję sojuszu. Dwudziestego drugiego sierpnia późnym wieczorem Ribbentrop wyruszył do Moskwy, by tam zawrzeć układ o nieagresji i podpisać tajny protokół o podziale ziem polskich między obydwa mocarstwa. Dalej sprawy potoczyły się bardzo szybko. W ciągu następnych kilku dni miało dojść do najdłuższej i najkrwawszej wojny światowej, jaką dotąd znała historia. Dwudziestego czwartego października 1938 roku niemiecki minister spraw zagranicznych Joachim von Ribbentrop zaprosił na obiad polskiego ambasadora Józefa Lipskiego. Fakt, że obiad odbywał się w bezpośrednim sąsiedztwie willi Hitlera miał znaczenie szczególne. Na obiedzie tym była mowa o oddaniu Niemcom Gdańska, a argumentem było stwierdzenie, iż należał on do Niemców zawsze. W zamian za to Polacy mieli otrzymać dostęp do portu i wolny rynek zbytu na polskie produkty, a także proponowali przedłużenie paktu o nieagresji na kolejne dwadzieścia pięć lat. Była to jednoznaczna propozycja sojuszu przeciwko Związkowi Radzieckiemu. Kolejny ruch należał do polskiego ministra spraw zagranicznych, ten jednak nie udzielił odpowiedzi. Jednak Hitler nie rezygnował i wysłał Ribbentropa do Warszawy. Ta wizyta bardzo zaniepokoiła żady Wielkiej Brytanii i Związku Radzieckiego, przekonany, że Polacy ugną się pod niemiecką presją i zgodzą się na współpracę polityczną militarną z Niemcami. Moskwa i Londyn postanowiły działać, aby nie dopuścić do polsko niemieckiego sojuszu. Stało się to tym bardziej ważne, że piętnastego marca 1939 roku wojska niemieckie wkroczyły do Pragi, co było złamaniem traktatu monachijskiego. Cale Czechy znalazły się pod niemiecką okupacją, jako protektorat Czech i Moraw. Żaden z europejskich polityków nie mógł mieć wątpliwości, co do następnego kroku Hitlera.
NATO to skrót od pełnej nazwy, czyli Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego. NATO to organizacja polityczno- wojskowa, która zrzesza kraje z całej Europy plus Stany Zjednoczone. Pakt ten podpisany w 1949 roku, przystąpiło do niego początkowo 10 krajów, potem systematycznie przyjmowano nowych członków. Polska również jest członkiem tej organizacji. Obecnie NATO zrzesza 28 członków. Organizacja początkowo miała tylko jeden cel, aby obronić się przed potencjalnym atakiem ZSRR. Kiedy zagrożenie minęło NATO postawiło na stałą współpracę, aby polepszać armię i współpracować na arenie międzynarodowej w celu niwelowania konfliktów zbrojnych. Przystąpienie Polski do NATO było ogromnym sukcesem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. A stało się to 12 marca 1999 roku. To był pierwszy krok Polski w celu wstąpienia na arenę działań międzynarodowych. Początkowo byliśmy mało istotnym członkiem, jednak z upływem lat nasze znaczenie dla paktu się zwiększało. Jako członek paktu północnoatlantyckiego Polska zachowuje suwerenność, jednak w sytuacji wspólnych postanowień Polska musi się całkowicie respektować i wypełniać. Na początku NATO chciało osłabić Niemcy i Rosję po II wojnie światowej. Zaproponowano przyjęcie do paktu Niemiec, aby kontrolować ich poczynania zbrojne. Jednak dla Rosji był to bardzo wyraźny znak, że Europa chce odbudować militarną potęgę Niemiec. Następnie stworzono tzw. ‘siły sojusznicze’, stałą armię pokojową NATO. W sytuacjach zagrożenia miała to być ochrona dla uczestników sojuszu. Dodatkowo siły lądowe miały być wspierane przez lotnictwo Wielkiej Brytanii i USA. Pakt uzbroił się nawet w broń jądrową, która była w posiadaniu Stanów Zjednoczonych. Zakończono okupować Niemcy Zachodnie i przyjęto je do sojuszu. NATO stale się wzmacniało i szykowało siły i procedury na wypadek ewentualnego ataku zbrojnego. Pakt zakładał użycie nawet broni jądrowej w przypadku ataku. Francja zrezygnowała czasowo z uczestnictwa i siedzibę przeniesiono z Paryża do Brukseli. W latach 90- tych zwrócono się do krajów Europy Środkowej i Wschodniej i zaczęto z nimi rozmowy. W efekcie także i Polska przyłączyła się po paktu. W tym samym roku 1999 NATO zaangażowało się w wojnę w Kosowie. Była to niejako interwencja, która miała zakończyć na tych terenach długoletni konflikt. Szczególne wydarzenia stały się po 11 września 2001 roku, kiedy to zaatakowano Stany Zjednoczone. A atak na jedno z państw członkowskich oznacza atak na NATO. W ten sposób pakt wypowiedział wojnę agresorom. W 2003 roku NATO przejęło dowództwo nad pokojowymi siłami w Afganistanie. Tak rozpoczął się długoletni pobyt tych wojsk na tamtych terenach. Później NATO podjęło także misję w Darfurze w Afryce. Większość krajów biorących udział w misji w Afganistanie z ramienia NATO jest ostro krytykowanych przez swoich obywateli i rzesze polityków. W trakcie tej misji zginęło wiele osób, dlatego powoli różne kraje zaczęły wycofywać swoich żołnierzy z tamtych terenów. Także Polska postanowiła to zrobić. Proces ten jest oczywiście rozłożony w czasie, ale już za 2 lata nasz kraj ma się całkowicie wycofać z działań NATO w Afganistanie.