Polityka kulturalnie

W państwie demokratycznym powstają partie polityczne, które reprezentują w sejmie i senacie swoich wyborców. Jest to dobrowolna organizacja, do której można przystąpić pod pewnymi warunkami ustalonymi przez zarząd partii. Partie polityczne najczęściej walczą o osiągnięcie władzy w danym państwie, stąd w swoich programach przedstawiają swoją wizję zarządzania państwem. W państwie demokratycznym istnieje wiele partii, jednak tylko te wchodzą do parlamentu, które uzyskają wystarczającą ilość głosów, czyli przekroczą tzw. ‘próg wyborczy’. Historia tworzenia się pierwszych partii politycznych zaczyna się podczas rewolucji francuskiej. To wtedy stworzono początki parlamentu. I we Francji zaczął się słynny podział na lewicę i prawicę. Wzięło się to stąd, że rewolucjoniści siedzieli po lewej stronie, a ci którzy nie chcieli zbyt wielu zmian po prawej. Od tamtej pory stanowi to podstawowy podział partii politycznych, dziś chodzi tu bardziej o partie liberalne i konserwatywne. Doszło też do tego centrum, stąd może często słyszeć o centrolewicy czy centroprawicy. Jak mówią specjaliści w wielu krajach bardzo się zacierają granice i często brakuje prawdziwej lewicy czy prawicy. Powstawanie pierwszych partii można było natomiast śledzić w Wielkiej Brytanii w latach 30-stych XIX wieku, gdzie powstały Partia Liberalna i Partia Konserwatywna. Początkowo były to jedyne nurty myśli politycznej, dopiero później zaczęły powstawać partie polityczne robotnicze, chrześcijańskie, socjalistyczne, itd. Klasyfikacji partii politycznych dokonuje się poprzez analizę elementów. I tak jeśli weźmiemy pod uwagę strukturę organizacyjną to mamy do czynienia z partiami komitetowymi, czyli tzw. komitety wyborcze i rozwiniętymi, czyli te, które mają silnie rozbudowaną strukturę. Jeśli weźmiemy pod uwagę cele partii to wyłonimy wśród nich partie wyborcze, społeczności i totalitarne. Bardzo ważnym podziałem jest ten ze względu na ideologię i program danej partii. To wyznawana ideologia jest obecnie najważniejszym czynnikiem wyróżniającą partię spośród innych. Jak twierdzą politolodzy tę ideologię przede wszystkim można zobaczyć w przemowach polityków, a mniej jej w programach politycznych (gdzie faktycznie powinna się znajdować). I stąd mamy tu partie: demokratyczne, liberalne, konserwatywne, chłopskie, feministyczne, ekologiczne, socjalistyczne, komunistyczne, itp. Takich partii mamy wiele i wymienione wyżej przymiotniki łączą się często ze sobą. W Polsce partie polityczne istnieją za sprawą Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 roku i ta konstytucja reguluje ich sytuację prawną w Polsce. Co bardzo ważne finanse takich partii są jawne, a ich źródła mogą być bardzo różne. Przede wszystkim pochodzą z datków, darowizn, ze spadków czy z zapisów a także z subwencji państwa. Owe subwencje otrzymują tylko te partie, które przekroczyły próg wyborczy, który w Polsce wynosi 3 % (co oznacza to wejście do parlamentu). Wtedy też partia otrzymuje pieniądze za każdego posła, który znalazł się w sejmie lub senacie.

Partia ta powstała najpierw jako stowarzyszenie 24 stycznia 2001 roku. W kolejnym roku 5 marca została zarejestrowana już jako partia polityczna: Platforma Obywatelska Rzeczypospolitej Polskiej. Założycielami tej partii był Maciej Płażyński (należący wcześniej do AWS), Andrzej Olechowski i Donald Tusk (wcześniej należący do Unii Wolności). Jak twierdzą politolodzy ich ideologia to połączenie liberalizmu konserwatywnego i chrześcijańskiej demokracji. W 2007 roku Platforma zdobyła znaczną część głosów i od tamtego czasu jest partią rządzącą w Polsce (wraz z koalicjantem). Premierem został Donald Tusk, który wcześniej startował w wyborach prezydenckich. Powstanie nowej partii wiązało się przede wszystkim z wewnętrznymi konfliktami w AWS i Unii Wolności. Trzech bardzo charyzmatycznych polityków postanowiło założyć odrębną partię, gdyż mieli wspólny pomysł na zarządzanie Polską. Partia bardzo szybko zaczęła się wzmacniać dzięki pozyskiwaniu znaczących polityków z AWS i Unii Wolności. Platforma Obywatelska zaczęła także współpracę ze Stronnictwem Konserwatywno- Ludowym i tu z Janem Rokitą i Bronisławem Komorowskim. W pierwszych wyborach, w których partia wzięła udział w 2001 roku uzyskała aż 12 % głosów. SLD- UP chciało wejść w koalicję z drugą partią jednak PO odmówiło i stało się bardzo dużą partią opozycyjną. Niewiele osób zapewne pamięta, że do wyborów samorządowych w 2002 PO weszło w koalicję z PiSem. Dziś są to partie, które w żaden sposób nie chcą ze sobą współpracować. Już w 2003 roku odszedł z partii jeden z jej założycieli: Maciej Płażyński. Partia traciła popularność a zyskiwały ją takie partie jak PiS czy Samoobrona. Nowym przewodniczącym został Donald Tusk. Szefem klubu parlamentarnego został Jan Rokita, późniejszy członek komisji śledczej zajmującej się sprawą Rywina. Partia była zwolennikiem wejścia do Unii Europejskiej i zachowania traktatu nicejskiejgo, stąd zaczęło stale rosnąć poparcie dla partii. Dzięki temu partia uzyskała pierwsze miejsce w wyborach do Parlamentu Europejskiego. W tym czasie partię opuściła charyzmatyczna wiceprzewodnicząca Zyta Gilowska. Platforma Wyborcza przygotowywała się do kolejnych wyborów parlamentarnych i prezydenckich, jednak w obu przypadkach partia odniosła porażkę. W wyborach parlamentarnych wygrał PiS a w wyborach prezydenckich Donald Tusk przegrał w drugiej turze wyborów z kandydatem PiS Lechem Kaczyńskim. Nie doszło do utworzenia koalicji POPiS i stąd po raz kolejny Platforma Obywatelska stała się partią opozycyjną krytykującą nowopowstałą koalicję PiS z Samoobroną i LPR-em. Następnie skrócono kadencję sejmu i w wyborach w 2007 roku PO zwyciężyło wybory. Nie uzyskało jednak wystarczającej większości głosów, dlatego weszło w koalicję rządzącą z PSL. W 2010 roku po tragicznej śmierci prezydenta Lecha Kaczyńskiego rozpisano nowe, wcześniejsze wybory, które wygrał w drugiej turze kandydat PO Bronisław Komorowski. Wcześniej Bronisław Komorowski był marszałkiem sejmu. Obecnie szefem klubu jest Tomasz Tomczykiewicz.

Kampania wyborcza powinna być bardzo dobrze zorganizowana i łączyć ze sobą poszczególne elementy.Każda kampania wyborcza musi być zintegrowana. Wszelkie elementy, za pośrednictwem których przedstawiana jest charakterystyka danej partii czy poszczególnych kandydatów powinna być spójna. Postulat ten dotyczy więc formy kampanii, rodzaju i treści ulotek, broszur programowych, plakatów, stylu wystąpień publicznych, reklam prezentowanych w mediach. Wszystkie te elementy muszą składać się na pewną, zintegrowaną wizję kampanii, wizję programu czy wreszcie wizję danej partii lub kandydata. Za pomocą tego zabiegu będzie można łatwiej umiejscowić dany “produkt polityczny” w świadomości odbiorców, czyli potencjalnych wyborców. Będą więc oni wiedzieli, czego spodziewać się po danej partii lub kandydacie, będą odczuwali odpowiednio zaprogramowane przez specjalistów emocje, kojarzące się im z tymi partiami lub kandydatami. Będą wreszcie mówili o nich w prywatnych rozmowach, przez co będą oni mocno utrwalać się świadomości wyborców. Stąd już tylko niewielki krok do podejmowania decyzji wyborczych, czyli do tego, na kogo będą głosować. Reklama polityczna ma w swoim arsenale wiele środków, z pomocą których przekazuje odpowiednie treści w odpowiedniej formie.Reklama polityczna wykorzystuje wiele środków przekazu, zaczerpniętych z klasycznej formy reklamy. Należą do nich m. in. znak graficzny, czyli tak zwane logo oraz slogan. Dobrze skonstruowane logo powinno być czytelne, przyciągać uwagę, być mocno charakterystyczne, dzięki czemu łatwo można je odróżnić od innych znaków tego typu. Logo danej partii winno przekazywać skojarzenia z jej tożsamością, tradycją, wartościami i ideami uznawanymi przez nią za ważne. Slogan, z kolei, winien być zwięzły, sugestywny i przede wszystkim wzbudzać pozytywne emocje. Jeśli jest skuteczny, potrafi w dużym stopniu oddziaływać na wyobraźnię. Ważne jest, aby był oryginalny i jednocześnie posiadał atrakcyjna formę, dzięki czemu łatwiej zapadnie w pamięć odbiorców. Slogan ma w zasadzie jeden cel, a jest nim przekonanie wyborcy do oddania głosu na danego kandydata lub partię polityczną. Oba elementy, jeśli są dobrze skonstruowane, bardzo szybko i na dłużej zapadają w pamięć, choć powinny być także bardzo często powtarzane, zarówno w mediach, jak i na plakatach czy ulotkach. Każdy kandydat polityczny powinien dbać o swój wizerunek i wykorzystywać do tego celu odpowiednich fachowców.Wizerunkiem politycznym można określić wyobrażenie funkcjonujące w opinii publicznej, a związane z konkretnym politykiem lub polityczną partią. Oczywiście, tworzony on jest na potrzeby działalności polityczne, szczególnie kampanii wyborczej. Wyobrażenie to niekoniecznie ma wiele wspólnego z rzeczywistością. Nie jest także bardzo dokładne i precyzyjne. Częściej składa się na nie wiele szczegółów, które dotyczą wypowiedzi, konkretnych działań, wyglądu zewnętrznego, zachowania oraz kontaktów danej osoby z innymi uczestnikami. Kształtowanie wizerunku politycznego jest bardzo istotnym i nieodłącznym elementem strategii wyborczej. Nabiera szczególnego znaczenia w wypadku, gdy wybory odbywają się pomiędzy poszczególnymi kandydatami. Tak, jak ma to miejsce w wyborach prezydenckich. Bardzo ważnym elementem wizerunku jest komunikacja niewerbalna, na którą składają się mimika, wyraz twarzy, postawa, sposób gestykulacji, siła i ton głosu, ruchy ramion i całego ciała. Elementy te są ważniejsze od treści wypowiedzi.