Polityka kulturalnie

Unia Europejska jest takim największym tworem politycznym na świecie. Zrzesza on w sobie prawie 30 krajów europejskich (nie chodzi tu o pojęcie ściśle geograficzne, do struktur unii przyjmowane są kraje, które historycznie wykazują tożsamość z Europą i jej kulturą). Unia Europejska została zapoczątkowana układem w Maastricht 1 listopada 1993 roku. Zapoczątkowało to zacieśnianie współpracy ekonomicznej i gospodarczej członków układu. Początków unii należy szukać w Europejskiej Wspólnocie Węgla i Stali, która później przekształciła się w Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a ta była już bezpośrednim czynnikiem i pierwowzorem powstania Unii Europejskiej. Najważniejszym dokumentem w unii jest Traktat Lizboński, który można porównać do naszej konstytucji. Oczywiście wewnątrz unii istnieje wiele przepisów i innych protokołów, które dokładniej regulują prawa wewnątrz UE. Każdy z krajów członkowskich jest zobligowany do przestrzegania tego prawa. Unia Europejska jest tworem politycznym nie spotykanym na całym świecie. Dopiero po zaakceptowaniu przez kraje członkowskie Traktatu Lizbońskiego można mówić o organizacji międzynarodowej. Wcześniej uznawana była za swoistą konfederację, tudzież pakt międzynarodowy. Wszelkie dążenia do ujednoliceń wewnątrz UE sprawiają, że uznaje się ją czasem za jedno wielkie państwo, jednak lepiej chyba jednak o unii mówić jako o organizacji międzynarodowej. Dlatego tak ważny był Traktat Lizboński, o którym tyle się mówiło. Dzięki przyjęciu go przez państwa członkowskie Unia Europejska stała się międzynarodowym podmiotem prawnym. Dzięki temu UE znacznie wzmocniła swoją pozycję na arenie międzynarodowej. Co warto podkreślić Unia Europejska staje się mocarstwem na arenie międzynarodowej, wystarczy podać, że unia posiada 30 % PKB całego świata. Wszyscy liczą się ze zdaniem UE. Jednak jak na razie na arenie międzynarodowej wyróżniają się kraje należące do UE, samo jako organizacja nie odgrywa takiej roli, jednak po przyjęciu Traktatu Lizbońskiego powoli zaczyna się to zmieniać. Unia Europejska należy m. in. do tak ważnych światowych organizacji jak G8, Światowej Organizacji Handlu czy do G20. W całej unii ma obowiązywać unia monetarna- euro (dziś euro obowiązuje w większości krajów członkowskich, jedynie nowsze kraje mają pewien okres na wprowadzenie waluty), co również wzmocni pozycje unii w świecie. Dzięki wewnętrznej współpracy unia stale poprawia stan gospodarki, finansów a nawet badań kosmicznych. Dla Polski ogromne znaczenie miało wstąpienie do unii, stąd długoletnie dążenia polskich polityków. Część partii była jednak bardzo negatywnie nastawiona i nawoływała Polaków, by nie zgadzali się na wejście do UE. Jednak już po przystąpieniu szybko zauważano ogromne korzyści, które wynikają z członkostwa w unii. Obecnie Polska najbardziej boi się wejścia do unii monetarnej obawiając się spadku płac i podwyżki cen. Jednak na wprowadzenie euro Polska ma kilka lat, po to właśnie by wprowadzić walutę w korzystnym dla nas momencie.

Dnia dwudziestego sierpnia 1939 pomiędzy ZSRR a faszystowskimi Niemcami został podpisany akt o nieagresji. Dokument ten zawierał tajny załącznik, w którym ustalono strefę wpływów. Tym samym dokonano następnego rozbioru Polski. Dzisiaj w siedemdziesiąt lat po wojnie istnieją państwa, które mówią, że wojna nie zaczęła się od podpisania tego układu. W celu potwierdzenia tej opinii wykorzystano cały aparat propagandy. Jest to najbardziej jaskrawy przykład kształtowania polityki historycznej. Przepraszam, jest jeszcze bardziej wyrazisty. Na tyle wyrazisty, że zapominałem o nim. To Holocaust. Media żydowskie, izraelskie, z całego świata mówią o śmierci milionów Żydów. Nikt tutaj nie chce zaprzeczać faktom historycznym, które mówią o wielkim ludobójstwie dokonanym przez nazistów na narodzie żydowskim. Jednak promowanie, propagowanie tego jest przykładem odpowiednio wybranej polityki historycznej. Polityka ta ma za zadanie głoszenie takiej wersji historii, która jest korzystna dla określonego państwa lub polityków władającym tym państwem. Rosyjskie mistrzostwo Od czasów Związku Radzieckiego Rosja ma rozwinięty marketing polityczny i politykę historyczną. W czasach imperium radzieckiego mogliśmy czytać i słyszeć o wyjątkowych dokonaniach żołnierzy radzieckich na frontach drugiej wojny światowej. Dzisiaj jest tak samo. Co więcej dzisiaj Rosja uważa się za spadkobiercę carów. Dlatego odpowiednio propaguje historię z przed 1917 roku. Najbardziej jest to widoczne na odpowiednich filmach. Dla polskiego kinomana ważnym obrazem może być rosyjski film pod tytułem 1612. Jego fabuła opowiada o chłopaku, który dźwigną naród rosyjski do walki z polskim okupantem. Wszystko ładnie, ale fabuła nie trzyma się faktów historycznych, wyśmiewa legendę husarii. Proszę wyobrazić sobie formację ciężkozbrojnej jazdy, której zadaniem jest zdobycie zamku. Farsa. Polski najeźdźca jest przedstawiony jako barbarzyńca mordujący dzieci – w to jestem w stanie uwierzyć. Innym filmem rosyjskim zaangażowanym w politykę historyczną jest obraz pod tytułem Operacja Gwiazda. Przedstawia on dzielnych żołnierzy radzieckich, którzy walczą z faszyzmem. Walki trwają na terenach, które do roku 1939 były w Polsce. Wioski były zamieszkane przez Rosjan. Nie było tam ani Ukraińców, ani Białorusinów, ani Polaków. To ewidentny przykład kształtowania polityki historycznej. Podobne zadanie miała afera z ujawnieniem tajnych dokumentów, które miały wykazać, że Polska miała podpisany tajny pakt z Hitlerem.

ONZ to skrót od Organizacji Narodów Zjednoczonych. Jest to organizacja międzynarodowa, która dba przede wszystkim o pokój i bezpieczeństwo na całym świecie. Organizacją powstała w 1945 roku i wyrosła z Ligi Narodów. W jaki sposób organizacja to osiąga? Poprzez wszystkie państwa członkowskie, które stale polepszają bezpieczeństwo w swoich krajach, ale także działają na rzecz pokoju w krajach, gdzie toczą się wojny. Sam pomysł powstania takiej organizacji zawdzięczamy prezydentowi USA Franklinowi Roosveltowi. A do nazwy przyczynił się Winston Churchil. Istnienie takiej organizacji miało szczególne znaczenie po krwawej II wojnie światowej. Sprawa pokoju zdawała się być sprawą priorytetową. Polska jest uczestnikiem i członkiem ONZ od samego początku, chociaż nie była ona obecna na pierwszych jej spotkaniach z powodu sytuacji politycznej naszego kraju. 24 października 1945 weszła w życie Karta Narodów Zjednoczonych i dlatego od 1948 roku tego dnia odchodzimy Dzień Narodów Zjednoczonych. Główna siedziba ONZ od samego początku znajduje się w Nowym Jorku (budynki ONZ otrzymywało od Rockefellera), po pewnym czasie zaczęły powstawać filie w Hadze czy Genewie. Członkiem ONZ może zostać każde państwo, które ‘miłuje pokój’. Oczywiście Organizacja Narodów Zjednoczonych to odpowiednio sprawdza i dopiero wtedy państwo może przystąpić do organizacji. Dzieje się na zebraniu Zgromadzenia Ogólnego. Państwa mogą dobrowolnie wystąpić z organizacji, jednak do tej pory zdarzyło się to tylko jeden raz i Indonezja po roku wróciła do ONZ. Istnieje też możliwość wykluczenia państwa za łamanie praw człowieka i zdarzyło się to w przypadku Jugosławii, która nie reagowała na upomnienia ONZ. Najważniejsze zadania Organizacji Narodów Zjednoczonych: przede wszystkim kraje członkowskie postawiło sobie za zadanie utrzymanie pokoju na całym świecie. Dzieje się to na drodze pokojowym pertraktacji lub też zbrojnych wystąpień. Ważne jest, że ONZ stara się rozwijać przyjazne stosunki między narodami. Prestiż samej organizacji sprawia, że kolejne kraje chcą do niej wstępować i w ten sposób przestają łamać prawa człowieka w swoim kraju. W przypadku pojawienia się problemów na arenie międzynarodowej kraje członkowskie podejmują działania w celu ich zniwelowania. Kraje spotykają się także, aby prowadzić wspólną politykę na rzecz utrzymania pokoju, ale także wyrównania szans dla biedniejszych krajów. ONZ ma bardzo rozbudowane struktury i stale się zwiększa. Organizacja uczestniczyła już w wielu operacjach pokojowych, jednak ma na swoim koncie także ogromne porażki. Mowa tu o Rwandzie. W latach 90- tych wojska pokojowe stacjonowały w Rwandzie w celu utrzymania pokoju w tym kraju. Dwa największe plemiona od lat walczyły ze sobą, w końcu plemię Hutu postanowiło wymordować plemię Tutsi, a wojska ONZ tylko się temu przyglądały. ONZ stwierdziło, że to nie jest ludobójstwo więc nie mogło wziąć w tym udziału. Zginęło wtedy nawet milion osób i to w zaledwie 3 miesiące. Przebywający tam dowódca sił ONZ próbował brać udział w konflikcie, jednak władze ONZ do końca na to nie zezwoliły.